Maigret met vacantie by Georges Simenon

Author:Georges Simenon
Language: nld
Format: mobi
Published: 2010-07-24T22:00:00+00:00

Zij nam de telefoon van de haak en luisterde. Haar hand trilde en met een doodsbleek gezicht staarde zij naar Maigret.

'Ja, hallo dokter Bellamy ik versta u niet ja, hier is Olga ja, wat zegt u wilt u dat nog een keer zeggen? Maigret?' Zij keek de commissaris met opgetrokken wenkbrauwen aan en zag dat hij knikte. 'Of hij mij is komen opzoeken? ' Hij wees heftig met zijn vinger naar de grond, en ofschoon zij helemaal niet zeker wist of zij het goed begrepen had, antwoordde zij op goed geluk: 'Ja, hij is hier op het ogenblik nee, nog niet zo lang geleden. Wacht u even! Hij wil u wat zeggen, geloof ik.'

Maigret nam de hoorn over.

'Hallo, hier Maigret! Bent u daar, dokter?"

Stilte.

'Ik wilde u juist opbellen voor een onderhoud. Vergeet u niet dat u mij gezegd hebt dat u altijd tot mijn beschikking staat. Hallo? Hallo? Bent u daar?'

'Ja, ik luister '

'Bent u thuis op het ogenblik?'

'Als u het goed vindt ben ik over een paar minuten bij u. Ik hoef maar een klein eindje te lopen. Hallo?" Stilte.

'Hallo? Kunt u mij verstaan,dokter?" 'Ja..

'Er spreekt iemand met u! Hallo? Hallo? In

's hemelsnaam, doet u niets voordat ik bij u ben! Dokter! Hallo?'

'Ja'

'Belooft u het?' Stilte.

'Hallo? Hallo? Juffrouw, breekt u toch niet af! Hallo wat zegt u? Hebben ze afgebroken?' Hij greep zijn hoed, rende naar de deur en vloog de trap af. Voor het huis stond de open wagen van de leerhandelaar. De man zelf stond wat te praten met zijn vrouw.

'Wilt u mij even naar dokter Bellamy brengen, zo gauw mogelijk?!'

'Natuurlijk, met genoegen.'

De man was zo onder de indruk dat hij gedurende het ritje, dat hoogstens drie minuten duurde, geen woord durfde te zeggen.

Met een schok kwam de wagen tot stilstand.

'Moet ik even op u wachten?'

'Nee, welbedankt!'

Hij belde en hield zijn vinger op het knopje. In de hal hoorde hij de oude mevrouw zeggen: 'Francis, ga eens even kijken wat dat voor een vlegel is.'

De huisknecht deed open en stond stomverbaasd te kijken naar die opgewonden commissaris. 'Is hij boven? '

'Ja, in de bibliotheek tenminste, een kwartiertje geleden.'

De oude mevrouw stond steunend op haar stokje bij de deur van de salon te kijken wie die vlegel was.

Maigret holde haar voorbij, zonder te groeten, en draafde de trap op. Eén ogenblik bleef hij staan voor de deur van Odette. Hij hoorde iets ritselen in de gang, anders had hij misschien de deur opengedaan. Als een standbeeld, hoog en statig, stond Philippe Bellamy aan het eind van de gang. Omlijst door donkere deurposten en met een achtergrond van in leer en perkament gebonden boeken. 'Waarvoor bent u bang, commissaris Maigret?" En in het trappenhuis klonk de echo van zijn stem, hol en luguber. Een ogenblik glimlachte de dokter, en de ironie van die glimlach ontging Maigret niet. Dan wees hij zijn gast een stoel aan in de bibliotheek. 'U ziet, dat ik gewacht heb tot u zou komen' Maigret keek strak naar de lange witte handen, alsof hij verwacht had een donkerrode plek bloed te zien.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.